Το ρητό της ημέρας
(από την κυρία μας)
Φθείρουσιν ήθη χρηστά όμιλίαι κακαί. (Α΄Κορ. ιε,33)
Οι κακές συναναστροφές καταστρέφουν νέους που έχουν σωστά ανατραφεί.
Γρηγόριος ο Ε΄
Σαν σήμερα, 10 Απριλίου του 1821, βασανίστηκε και απαγχονίστηκε από τους Τούρκους ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄.
Είναι Εθνομάρτυρας.
Μπορούσε να φύγει από την Πόλη και να γλιτώσει τη ζωή του.
Προτίμησε να μείνει δίπλα στο χειμαζόμενο ποίμνιό του παρόλο που γνώριζε ότι πλησίαζε μαρτυρικό τέλος.
Κάποιοι τον κατηγορούν ότι δεν ήθελε την Επανάσταση, δεν την υποστήριξε, αποκήρυξε το κίνημα του Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία.
Για ό,τι και να πρέβευε, ό,τι και να επεδίωκε, εμείς δεν μπορούμε να τον κρίνουμε. Ο μαρτυρικός του θάνατος τον κατατάσσει στη χορεία των ηρώων της πατρίδας και της πίστης μας.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Η Καλολυκίτσα και το κακό γουρούνι
(του Βαγγέλη Μπόκαρη)
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε η Καλολυκίτσα στο δάσος, σ' ένα σπιτάκι με τη μαμά της, τη Λύκαινα.
Η Λύκαινα μια μέρα αποφάσισε να στείλει την κόρη της την Καλολυκίτσα στη γιαγιά της. Έβαλε λοιπόν σ' ένα καλάθι ψωμί, τυρί και βούτυρο και είπε στην Καλολυκίτσα να τα πάει στη γιαγιά της. Η Λύκαινα επίσης τη συμβούλεψε να μη χαθεί και να προσέχει γιατί εκεί κοντά παραμόνευε το πονηρό Γουρουνόπουλο. Η Καλολυκίτσα πήρε το δρόμο χαρούμενη κι αμέριμνη.
Ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά της το κακό Γουρουνόπουλο και της είπε:
-Πού πηγαίνεις, καλή μου Λυκίτσα;
-Πάω στη γιαγιά-Λύκαινα, είπε η Καλολυκίτσα.
-Τότε πρέπει να ξέρεις πως πήρες λάθος δρόμο, της είπε ψέματα το Γουρούνι.
-Και ποιος είναι ο σωστός δρόμος, ρώτησε η Καλολυκίτσα.
-Ακολούθησέ με, της απάντησε το Γουρούνι.
Η Καλολυκίτσα ακολούθησε το Γουρουνόπουλο που την οδήγησε στο σπίτι του. Όταν έφτασαν, το Γουρούνι άναψε την ψησταριά για να ψήσει την Καλολυκίτσα.
Στο μεταξύ η γριά-Λύκαινα που την περίμενε είχε αρχίσει να ανησυχεί. Το Γουρούνι έβαλε κουβέρτες, στρώματα, σεντόνια και μαξιλάρια στην ψησταριά για να νομίσει η Καλολυκίτσα πως ήταν κρεβάτι. Το Γουρούνι της είπε να ανεβεί στο κρεβατάκι που της είχε ετοιμάσει. Όταν θα την έπαιρνε ο ύπνος, είχε σκοπό να ανάψει τη φωτιά.
Όμως η γιαγιά-Λύκαινα ανήσυχη έτρεξε στον αστυνόμο της δασογειτονιάς και του είπε τους φόβους της για την Καλολυκίτσα. Εκείνος υποψιάστηκε αμέσως το κακό Γουρούνι γιατί ήξερε ότι πολλλές φορές είχε παρασύρει αθώα μικρά κοριτσάκια στη φωλιά του. Μαζί λοιπόν ο αστυνόμος κι η γιαγιά με τη μαγκούρα της έτρεξαν στο σπιτάκι του κακού Γουρουνιού.
Η γιαγιά-Λύκαινα έφτασε την ώρα που η Καλολυκίτσα ανέβαινε στην ψησταριά-κρεβάτι. Με τη μαγκούρα της άρχισε η γιαγιά να κυνηγά το Γουρουνόπουλο. Αυτό καθώς ήταν χοντρούλικο δεν μπορούσε να τρέξει γρήγορα. Η γιαγιά το πρόλαβε κι άρχισε να το χτυπά. Πού σε πονεί και πού σε σφάζει! Για πολλή ώρα το χτυπούσε ώσπου κουράστηκε. Τότε σταμάτησε και το άφησε να φύγει στο δάσος.
Από τότε το Γουρουνάκι δεν ξαναφάνηκε. Η Καλολυκίτσα, η μαμά της και η γιαγιά της και ο αστυνόμος έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα...
Πούμα και Κοιμόν
(του Γιώργου Μανωλάκου)
Κοιμόν: Είμαι ο Κοιμόν και είμαι νυφίτσα.
Πίνω και κοιμάμαι και τρώω πίτσα.
Μου αρέσει πολύ να χασμουριέμαι
γιατί όπου και να πάω εγώ βαριέμαι.
Έχω έναν φίλο πολύ εργατικό.
Αυτός με φροντίζει. Δεν μ' αφήνει ποτέ νηστικό.
Λοιπόν χάρη σ' αυτόν εγώ τα έχω όλα έτοιμα στο πιάτο,
το καλύτερο αρνί και κόκορα κρασάτο.
Πούμα: Εγώ είμαι ο Πούμα, ο εργατικός,
και όπου και να βρίσκομαι, δεν είμαι βαρετός.
Κάνω τη δουλειά μου σωστά και χαίρομαι τώρα
επειδή την τελείωσα κι έχω ελεύθερη ώρα.
Δουλεύω, τρέχω και παίζω, χαίρομαι εγώ
και βρίσκω πάντα κάτι να ασχοληθώ.
Λέω και στον Κοιμόν να παίξουμε μαζί.
Κάνουμε κουβέντα τέτοια σοβαρή.
Του λέω να μη βαριέται. Μου λέει θα το σκεφτεί,
αλλά παρόλ' αυτά πέφτει να κοιμηθεί.
Λοιπόν κι εγώ, βάζω μια τέλεια ιδέα στο μυαλό:
Μαζί μ' όλα τα ζώα της περιοχής θα φύγω, θα εξαφανιστώ.
Κοιμόν: Μια μέρα ο Πούμα έφυγε. Θα πήγε εκδρομή.
Και μ' άφησε μόνο κι έρημο μέσα στη σιωπή.
Σηκώθηκα να δω, άμα είναι άλλος κανείς εκεί.
Όμως όλα τα ζώα - απίστευτο! - είχαν εξαφανιστεί.
Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω έναν φίλο καλό.
Μα είχα μοναχά τον Πούμα, φίλο μοναδικό.
Μ' αυτή την ευκαιρία κάθισα μόνος κι έκλαψα
κοίταξα τη ζωή μου, μετάνοιωσα και σκέφτηκα.
Πρέπει ν' αλλάξω τακτική. Τέρμα η ξάπλα και η τεμπελιά.
Θα ζήσω σαν τον Πούμα και τ' άλλα τα παιδιά.
Μαζί θα κυνηγάμε, θα κάνουμε δουλειές.
Θα παίζουμε και λίγο στις δασογειτονιές.
Πούμα: Τελικά η ιδέα μου, να φύγουμε μακριά
πέτυχε, γιατί ο Κοιμόν ένοιωσε βαθιά τη μοναξιά.
Σαν έδωσα το σύνθημα, πίσω γυρίσαμε όλοι.
Παίξαμε και χαρήκαμε. Μας άκουσε κι η πόλη.
Αλλιώτικος πια ο Κοιμόν ποτέ του δεν βαριέται.
Την ξάπλα και την τεμπελιά συνέχεια καταριέται.
Και λέει σ' όλα τα παιδιά πως πρέπει νάναι ζωντανά,
χαρούμενα, δημιουργικά και προπαντός κοινωνικά.
Χρόνια πολλά, Βασίλη!
Και άριστα για την τούρτα!
Βιβλιοπαρουσίαση από τον Θωμά Κεδρά
ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ
του
Παντελή Καλιότσου
από τις εκδόσεις
Πατάκη, σειρά Περιστέρια
Κατά προτίμηση από 10 ετών και πάνω
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Μια παρέα παιδιών σ' ένα χωριό, βλέπουν στη βιτρίνα του παιχνιδάδικου του χωριού, κάποια νέα πιστόλια, σπαθιά και κράνη, όλα ψεύτικα. Όλα τα παιδιά θέλουν να τ' αγοράσουν. Αρχίζουν να παίζουν πόλεμο. Συνέχεια μαλώνουν. Ο Πόλεμος δημιουργεί εχθρούς. Γιατί δε το ρίχνουν στον αθλητισμό και τα παιχνίδια, που δημιουργούν απλώς αντιπάλους;
Εντυπωσιακές φωτογραφίες από την εκτόξευση του διαστημικού δορυφόρου "Ατλαντίς"
















